აე, ფშიუ!

უკვე ყველამ გაიგეთ, რომ გუჯა ჟღენტი გარდაცვლილი იპოვეს?

ის გუჯა ჟღენტი, აი, სოციალურ ქსელებს რომ მოედო მისი სურათები, ყველა რომ აშეარებდა და გთხოვდათ, სადმე თუ შეგხვდებოდათ აუცილებლად დაგერეკათ მითითებულ ნომრებზე ან პატრულში.

ის გუჯა ჟღენტი, რომლითაც Landmark–მა talking about აიწია Fb-ზე.

ის გუჯა ჟღენტი, რომელთან ერთადაც ჯობდა ესეირნა მის ძმას, ძაღლთან სეირნობას.

ის გუჯა ჟღენტი, რომელსაც წესიერად ვერ მიხედა ოჯახმა და არ მიაბა რამეზე, თავის დროზე, სახლიდან რომ არ გასულიყო.

ის გუჯა ჟღენტი,  რომელსაც თურმე ხედავდით ხოლმე და რეკავდით განცხადებაში მითითებულ ნომრებზე ან პატრულში.

ის გუჯა ჟღენტი, იმ როკერი ტიპის ძმა როა, ჰეჰე.

ის გუჯა ჟღენტი, რომლის სიკვდილიც არავის ბრალი არაა და მითუმეტეს საზოგადოებისა.

ის გუჯა ჟღენტი, რომლის სიკვდილიც არც იმ აფთიაქში მომუშავე  ფარმაცევტების ბრალია, რომლებმაც ლოთად ჩათვალეს აუტიზმით დაავადებული ადამიანი.

ის გუჯა ჟღენტი, რომელიც ვიღაც კაცმა ჯიგრულ პონტში მოსკოვის პროსპექტიდან ლილოში გაიყვანა მაშინ, როცა გუჯა პეკინს ამბობდა.

ის გუჯა ჟღენტი, რომელსაც პატრული ისეთ პონტში, მარა მაინც ეძებდა.

ის გუჯა ჟღენტი, რომლისთვისაც ლოცვას დაჰპირდით ოჯახს.

ის გუჯა ჟღენტი, რომელიც “AuuUuUuU sAwyAlIIiIIiIiIiii”.

ის გუჯა ჟღენტი, რომლის ამბავი “აუუუ ეს მართალიაააააა??!1111″.

ის გუჯა ჟღენტი, რომელიც “ნეტა იპოვოოოოონ”.

ის გუჯა ჟღენტი, რომლის ამბავიც საშინელებაა.

ის გუჯა ჟღენტი, რომელსაც, ალბათ, ცუდად ეძებდნენ.

ის გუჯა ჟღენტი, რომელიც ჯობდა ერთი კარგად მოეძებნა თავის ძმას 28–ში კონცერტზე დაკვრას.

ის გუჯა ჟღენტი, რომლის სურათებიც იქამდე უნდა გვეშეარებინა, სანამ არ დაგვიკომენტებდა.

გაიგეთ? ჰო? კარგად გაიგეთ, რომ გარდაიცვალა?

ჰოდა იქნებ, ახლა მაინც შეეშვათ ტრაკის თამაშს და ოჯახს მაინც არ უშალოთ ნერვები თქვენი ყველაზე განსხვავებული და ყველაზე საოცარი მოსაზრებებით?

თუ რამე  გამომრჩა აუცილებლად მომწერეთ პოსტში ჩავამატებ, ისტორიას შემორჩეს, თაობებს გადაეცეს თუ არადა

რავი.

გმადლობთ.

In a year or two..

– ადამიანები, რომლებსაც მულტფილმები უყვართ, კარგები არიან.

– საიდან მოიტანე?

– ეგრე მინდა იყოს.

– კარგი.

– ვერ ვიტან მაგ გოგოს.

– ეგ მე არ მეხება.

“სხვა რაღაცები ხო გეხება, რა”.

– ვიცი.

– უბრალოდ არ მინდა, ნაბიჭვრად მთვლიდე.

ორი ხარისთვალა უკვე დედაა

” იები უნდა ვიყიდო, არ დამავიწყდეს. იმის ყბიდან რა ამოვა. დედაჩემს კი ჰკიდია, მარა არ ჰკიდია.”

მესიჯი ჯიუტად არ მომდის ან ჯიუტად არ მწერენ.

- ნათნათ!!!

“ფორუმელია ვიღაც? მახსოვს, რამდენჯერმე უკვე ვერ ვიცანი”.

- ჰო.
- მაინც და მაინც ახლა და ასეთ ცუდ ხასიათზე უნდა მენახე?!!!

“რა აყვირებს, ყველა ჩვენ გვიყურებს.მთვრალია?”

- რა გჭირს?
- ყველაფერი ცუდი. შენ?
- რა მე?
- კარგად ხარ?!!!

“ვაიმე, რატომ ყვირის?”

ბლოგერები ბორჯომში და “მედოლე მინისტრი”

ყურადღება: ეს პოსტი იწერება გარემოს სამინისტროს დაკვეთით და პირადად გოგა ხაჩიძემ ჩამიჯიბა ფული!

როგორც უკვე ამ ვიდეოში ხუმრობით, მაგრამ მაინც აღინიშნა, გარემოს დაცვის სამინისტრომ  ბლოგერები წაგვიყვანა ბორჯომ–ხარაგაულის ეროვნული პარკის ვიზიტორთა ცენტრში, სადაც მოგვეცა საშუალება კითხვები დაგვესვა მინისტრისათვის და გაგვეგო რა ხდება ამ სფეროში საქართველოში.

აღმოჩნდა, რომ სინამდვილეში რაღაცები ხდება: რომ ადამიანები გარემოს იცავენ, რომ გარემოს დაცვის სამინისტრო ცდილობს იცავდეს ჩვენს გარემოს არსებულ პირობებში, რომ “მედოლე მინისტრი” თურმე არა მხოლოდ დოლზე უკრავს, არამედ მინისტრობს კიდეც, რომ აწყურის ხანძრის დროს  ყველაფერი არც ისე იყო, როგორც მეგონა ან როგორც მაშინ მითხრეს (და იმედი მაქვს, რომ ოდესმე აუცილებლად დავწერ მეორე პოსტს ამ თემასთან დაკავშირებით ვინმე კომპეტენტურისთვის კიდევ ბევრი კითხვის დასმით), რომ თურმე მდ. მტკვარი ქიმიურად სუფთა ყოფილა და ქართველები მხოლოდ ფეკალიებით ვაბინძურებთ მას, რომ თურმე გარემოს დაცვის სამინისტროს თანამშრომლები მხოლოდ ხეების დარგვით არ არიან დაკავებულები, რომ ამ ქვეყანაში გარემოს დაცვა ისევ და ისევ საზოგადოების მოთხოვნით არის ნაკლებად პრიორიტეტული და რომ საზოგადოებას ჯერ კიდევ არ აქვს იუმორის გრძნობა.

კონკურსები და საზოგადოება

ოდითგანვე მოყოლებული, ჩვენს ქვეყანაში გამართულ კონკურსებში, რეალითი შოუებში, უბრალოდ შოუებში და ა.შ. იმარჯვებდნენ მხოლოდ და მხოლოდ ის ადამიანები, რომლებიც უფრო მეტად აცოდებდნენ ჟიურისა თუ საზოგადოებას თავს.

აი, მაგალითად გვახსოვს ჯეობარი 1 და ჯეობარი 2 (სხვა ჯეობარები მე პირადად აღარ მახსოვს), სადაც გაიმარჯვეს იმ ადამიანებმა, რომლებმაც კარგად შეაცოდეს თავები მაყურებელს, რომელსაც უნდა დაემესიჯებინა თუ/და დაერეკა მათთვის ხმის მისაცემად.

აი, კიდევ მაგალითად გვახსოვს ნიჭიერი 1 და ნიჭიერი 2 (და დარწმუნებული ვარ, სხვა ნიჭიერებიც ასეთები იქნება, თუ იქნება), სადაც გამარჯვებულები იყვნენ არა იმდენად ნიჭიერები, რამდენადაც საცოდავები და გაჭირვებულები და ქვეყნის იარებზე მჭმუნვარენი (“ჰერიო, ბიჭებო, ჰერიო”).

ეს ყველაფერი არა იმდენად ჟიურის(რომელსაც გადაჰყავს პირველი ეტაპიდან მეორეზე საცოდავი ადამიანები) ან პროდიუსერების ბრალია, რამდენადაც საზოგადოების, რომელსაც ჯერ კიდევ აბრმავებს ის ფაქტი, რომ ვიღაც ლტოლვილია (არადა ეგეთი ბევრია ჩვენთან და ეს სტატუსი სულაც არ ნიშნავს იმას, რომ ვიღაცას რაღაც უნდა მოვაგებინოთ),რომ ვიღაც ინვალიდია (რაც საერთოდ არ ნიშმავს ნიჭიერებას) და რომ ვიღაც ქვეყნის იარებზე მჭმუნვარეა (თუ მაინცდამაინც გაინტერესებთ, მხოლოდ თქვენ დასანახად).

ჩემი ზაფხულის არდადეგები

ამ თემას ბავშვობიდან ვერ ვიტანდი. ჯერ ერთი იმიტომ, რომ ისეთი არაფერი ხდებოდა, რაც ან მასწავლებლისთვის ან კლასელებისთვის მექნებოდა მოსაყოლი, მეორეც ერთი ასეთ თემებს როცა მაწერინებდნენ არ მიყვარდა თემების წერა იმიტომ, რომ ქართული და რუსული არეული მქონდა ერთმანეთში და საბოლოო ჯამში საზიზღარი, თითიდანგამოწოვილი თემა გამომდიოდა, რომელსაც მაინც ითხოვდნენ სკოლაში, რომელიც მაინც არავის მოსწონდა და რომლის დაწერა მაინც მევალებოდა. ზაფხულის დასრულებასაც ვერ ვიტანდი, გარდა იმისა, რომ სკოლა იწყებოდა, ამ თემის წერაც მომიწევდა.

ახლა არ მეზიზღება ეს თემა, მაგრამ ბლოგზე საწერად მაინც მიწევს ჩემი ზაფხულის “გამოხშირვა” და რაც არც ისე პირადულია, იმის საჯაროდ(ან არც ისე საჯაროდ) გამოტანა.

მოკლედ, 92 დღე? არა, ბევრად ცოტა იმიტომ, რომ ლექციები ივნისის შუა რიცხვებში დამიმთავრდა, გამოცდები და გამოცდების გადაბარებები – ივლისის შუა რიცხვებში.

გამარჯობა, თქვენ ბოზები და პიდარასტები ხართ

ყოველ დღე “ათასობით” პოსტს ვკითხულობ იმაზე, რომ თქვენ პიდარასტები და ბოზები ხართ, მას შემდეგ, რაც ზამთარში ბლოგოსფეროში გაჩნდა პოსტი “გამარჯობა, მე ვარ ბოზი“, თქვენ ყველანი ვიღაცები გახდით და მესალმებით.

გამარჯობა, მე ნათი ვარ, თქვენ პიდარასტები და ბოზები ხართ და მე ფეხებზე მკიდიხართ.

ფეხები

პ.ს.  შენ  ბოზი ან პიდარასტი ხარ და ამ პოსტის წაკითხვის შემდეგ, შენ მე “ორიგინალური”  და განსხვავებულობის მანიით შეპყრობილი გგონივარ. მე კიდე ფეხებზე მკიდიხარ. უბრალოდ ნუღარ მესალმები.

მარგინალი სტუდენტი გოგონა #2

ყურადღება:  ეს პოსტი დაფუძნებულია რეალურ ამბებზე, თუმცა ყველა შესაძლო დამთხვევა თქვენთან ან თქვენს ნაცნობებთან არის შემთხვევითი და კავშირი არ აქვს არც თქვენთან და არც თქვენს ნაცნობებთან.

წინა სემესტრშიც ვმარგინალობდი (თუ არ გახსოვთ – გაიხსენეთ, თუ არ იცით – იცოდეთ) და არც ამ სემესტრში დამიკლია, ოღონდ ერთი განსხვავებით წინაზე – ჰუმანიტარულ მეცნიერებათა ფაკულტეტზე  ვიყავი, ამჯერად – სოციალურ და პოლიტიკურ მეცნიერებათაზე. მობილობაში გამიმართლა ან ყველას გაგვიმართლა და ჩემი ნაცნობი პირველკურსელების უმეტესობაც მიეტანა სოცპოლს (ვგიჟდები ასე რომ გვიხსენიებენ მაგალითად იურისტები: “იქით სოცპოლების აუდიტორიებია, ბრატცი, აქეთ გამოდით”).

ეს პოსტი მარტში რომ დამეწერა, მემახსოვრებოდა, როგორ შევიტანე საბუთები მობილობაში მონაწილეობის მისაღებად, როგორ გამიხარდა მობილურზე მოსული მესიჯი, რომელმაც შემატყობინა, რომ გადავედი სოცპოლზე  და ა.შ. და ა.შ. და უფრო ა.შ.  მაგრამ გადმოსვლა აქ არაფერშუაშია,  როცა გახსოვს, რამ ჩამოგიგდო ყბა ან თუ მაინცდამაინც ყბები:

• მაღლივის პირდაპირ რომ “ბიოლოგების კორპუსია” მანდ შესული ეგრევე მესამე სართულზე ჩნდები. აი, ჩამოდიხარ 27 ნომერი მარშრუტკიდან  გადაქანცული, გადათანგული, გადაგუდული,  შედიხარ შენობაში და ბრახ და მესამე სართულზე ხარ. (არადა, ღმერთმანი, არც ისე ცოდვილი ხარ იმისათვის, რომ ასეთ სასჯელს იმსახურებდე!)
• შენ გარშემო დადიან ამაყი ადამიანები, რომლებიც ამაყობენ პირველ (და, რაღა თქმა უნდა, უკანასკნელ) უნივერსიტეტში სწავლით და მათ მდედრ (ან არც ისე) ნაწილს ჩანთაზე ამოქარგული გაქვს “თსუ”.

“ბოზის” სამი განმარტება

ბოზი (საბას * მიხედვით) -

ბოზო

ესე ბოზობა განიყოფებიან ორად: სიძვად და მრუშებად. ს ი ძ ვ ა უკუე არს უმეუღლეოს ქმნილი, ხოლო მ რ უ შ ე ბ ა – მეუღლიანი სხვასთან ბოზობდეს . ესე ბოზობა განიყოფებიან ორად: სიძვად და მრუშებად. ს ი ძ ვ ა უკუე არს უქორწინებელთა მიერ ქმნული, რომელსა (რომელთა ) არა ესვას მეუღლე, ხოლო მ რ უ შ ე ბ ა არს, რომელსა (რომელთა ) ესვას (+ მეუღლე ) და სხვასთან (სხვაგან ) ისიძ(ვ)ოდეს .

ბოზი (ქართველთა უმეტესობის მიხედვით) -

იდეალური წითელი წრე

ხშირად წარმომიდგენია ტყვიით შუბლგახვრეტილი.. გასროლის პროცესიც არ მაინტერესებს, არც ხმა, უბრალოდ წარმომიდგენია, როგორ გდია გაყინული სახით და შუბლში იდეალური ნახვრეტი აქვს, რომლიდანაც გადმოსაღვრელად სისხლმა იდეალური გზა იპოვა და ერთ ხაზს მოუყვება, ფილმებში როა, ზუსტად ისე.

ხვალ დილითაც რომ გაიღვიძოს მკვდარმა სინდისი სუფთა მექნება, რა ჩემი ბრალია, ჩემი სურვილებით ხომ არ კვდებიან ადამიანები?! პრინციპში მკვდარი ვერც გაიღვიძებს. ოჯახი გაიღვიძებს და აღმოაჩენს, რომ მკვდარია. მერე დაიწყება სისულელეები: რაიმე ტახტი ან მაგიდა იქნება მოსაძებნი, რომელზეც დადებენ, მერე კუბოს ფერი, ზომა, წონა..  ა, ხო, მერე რამე ხომ უნდა ჩააცვან ისეთი აი, ხალხში უკანასკნელად გამოსასვლელი, მერე მიწების დაყრები და საფლავში დედმამიშვილების ჩახტომები.. მერე გარდაცვლილის გაიდეალება-გაკერპება.. მერე უხერხული დუმილი და ყველას გულში შესრიალებული სისინა გველი სახელად “ისე, ძალიან კარგი ტიპიც არ იყო” და ნელ-ნელა საფლავში ჩაცვენილი დედმამიშვილების  დავიწყებაც.