In a year or two..

– ადამიანები, რომლებსაც მულტფილმები უყვართ, კარგები არიან.

– საიდან მოიტანე?

– ეგრე მინდა იყოს.

– კარგი.

– ვერ ვიტან მაგ გოგოს.

– ეგ მე არ მეხება.

“სხვა რაღაცები ხო გეხება, რა”.

– ვიცი.

– უბრალოდ არ მინდა, ნაბიჭვრად მთვლიდე.

ჩემი ზაფხულის არდადეგები

ამ თემას ბავშვობიდან ვერ ვიტანდი. ჯერ ერთი იმიტომ, რომ ისეთი არაფერი ხდებოდა, რაც ან მასწავლებლისთვის ან კლასელებისთვის მექნებოდა მოსაყოლი, მეორეც ერთი ასეთ თემებს როცა მაწერინებდნენ არ მიყვარდა თემების წერა იმიტომ, რომ ქართული და რუსული არეული მქონდა ერთმანეთში და საბოლოო ჯამში საზიზღარი, თითიდანგამოწოვილი თემა გამომდიოდა, რომელსაც მაინც ითხოვდნენ სკოლაში, რომელიც მაინც არავის მოსწონდა და რომლის დაწერა მაინც მევალებოდა. ზაფხულის დასრულებასაც ვერ ვიტანდი, გარდა იმისა, რომ სკოლა იწყებოდა, ამ თემის წერაც მომიწევდა.

ახლა არ მეზიზღება ეს თემა, მაგრამ ბლოგზე საწერად მაინც მიწევს ჩემი ზაფხულის “გამოხშირვა” და რაც არც ისე პირადულია, იმის საჯაროდ(ან არც ისე საჯაროდ) გამოტანა.

მოკლედ, 92 დღე? არა, ბევრად ცოტა იმიტომ, რომ ლექციები ივნისის შუა რიცხვებში დამიმთავრდა, გამოცდები და გამოცდების გადაბარებები – ივლისის შუა რიცხვებში.

“დასვენებაზე შეგივსებ,რა”

ე.წ. ნაკლეინკა

• ტანსაცმლით გძინავს თუ მის გარეშე?–  უფრო ტანსაცმლით.
• შავი თუ ლურჯი კალამი?– შავი, მაგრამ რატომღაც ყოველთვის ლურჯი მაქვს.
• მოგწონს მოგზაურობა?– არ მიფიქრია.
• მოგწონს ვინმე?– ნწ. მიყვარს.
• იცის?– რა თქმა უნდა.
• ფიქრობ, რომ მიმზიდველი ხარ?–  კი.
• გინდა დაქორწინდე?– ისე,რა.
• ვისზე?– ჰორავი.
• კარგი სტუდენტი ხარ?– 51 ქულა ftw.
• ახლა ბედნიერი ხარ?–  ნწ. მეფსია.

მარგინალი სტუდენტი გოგონა #2

ყურადღება:  ეს პოსტი დაფუძნებულია რეალურ ამბებზე, თუმცა ყველა შესაძლო დამთხვევა თქვენთან ან თქვენს ნაცნობებთან არის შემთხვევითი და კავშირი არ აქვს არც თქვენთან და არც თქვენს ნაცნობებთან.

წინა სემესტრშიც ვმარგინალობდი (თუ არ გახსოვთ – გაიხსენეთ, თუ არ იცით – იცოდეთ) და არც ამ სემესტრში დამიკლია, ოღონდ ერთი განსხვავებით წინაზე – ჰუმანიტარულ მეცნიერებათა ფაკულტეტზე  ვიყავი, ამჯერად – სოციალურ და პოლიტიკურ მეცნიერებათაზე. მობილობაში გამიმართლა ან ყველას გაგვიმართლა და ჩემი ნაცნობი პირველკურსელების უმეტესობაც მიეტანა სოცპოლს (ვგიჟდები ასე რომ გვიხსენიებენ მაგალითად იურისტები: “იქით სოცპოლების აუდიტორიებია, ბრატცი, აქეთ გამოდით”).

ეს პოსტი მარტში რომ დამეწერა, მემახსოვრებოდა, როგორ შევიტანე საბუთები მობილობაში მონაწილეობის მისაღებად, როგორ გამიხარდა მობილურზე მოსული მესიჯი, რომელმაც შემატყობინა, რომ გადავედი სოცპოლზე  და ა.შ. და ა.შ. და უფრო ა.შ.  მაგრამ გადმოსვლა აქ არაფერშუაშია,  როცა გახსოვს, რამ ჩამოგიგდო ყბა ან თუ მაინცდამაინც ყბები:

• მაღლივის პირდაპირ რომ “ბიოლოგების კორპუსია” მანდ შესული ეგრევე მესამე სართულზე ჩნდები. აი, ჩამოდიხარ 27 ნომერი მარშრუტკიდან  გადაქანცული, გადათანგული, გადაგუდული,  შედიხარ შენობაში და ბრახ და მესამე სართულზე ხარ. (არადა, ღმერთმანი, არც ისე ცოდვილი ხარ იმისათვის, რომ ასეთ სასჯელს იმსახურებდე!)
• შენ გარშემო დადიან ამაყი ადამიანები, რომლებიც ამაყობენ პირველ (და, რაღა თქმა უნდა, უკანასკნელ) უნივერსიტეტში სწავლით და მათ მდედრ (ან არც ისე) ნაწილს ჩანთაზე ამოქარგული გაქვს “თსუ”.

შენ მე facebook-დან წამშალე!

ვინმეს გახსოვთ,  ადამიანები როგორ ვშორდებოდით ერთმანეთს? როგორ ვწყვეტდით ურთიერთობებს? ვერა და ვერ ვიხსენებ.  ნაცნობებში გავიკითხე და ვერც იმათგან მივიღე პასუხი.

უააი?

აი, აღარ გინდა ვიღაცასთან მეგობრობა, როგორ უნდა აგრძნობინო? ადგე და facebook-ზე დააunfriend-ო, ის კიდევ, თუ unfriend finder-ი უყენია, ეგრევე მიხვდება, რომ რაღაცაშია საქმე, ანდა ოდესმე შეამჩნევს, რომ აღარ ჰყავხარ მეგობრებში და ეგ არის,რა. მერე ქუჩაში რომ შეხვდებით ან ზრდილობის გულისთვის მიესალმებით ერთმანეთს შორიდან, ანდა “ვერ შეამჩნევთ” ერთმანეთს და ისე გაივლით.

If the world was Cadbury

ხომ ყველას გახსოვთ ქედბერი? მთელ-მთელი ნუშებით გაჯეჯგილი, უგემრიელესი შოკოლადი?

ჰოდა, მოკლედ ეს უგემრიელესი შოკოლადი აღგავეს პირისაგან ჩვენი უცენზუროდ მოსახსენებელი ქვეყნისა. ჰო, აი, ასე გააქრეს. აღარც “პოპულშია”, აღარც “გუდვილში” და აღარც ვარკეთილის ყველის სუნით გაჟღენთილ მაღაზიებში. უკანასკნელ ცალს დამტვერილს გადავაწყდი სადღაც და უკვე გამითავდა, უფრო სწორად ორი კვირის შემდეგ მხოლოდ ერთი ნატეხი დამრჩა და იმასაც მხოლოდ ვეფერები, “გული საგულეშია, როცა ქედბერი ჩანთაშია”, მაგრამ სულ მალე ქედბერი აღარც ჩანთაში იქნება და აღარც საქართველოს ფარგლებში იმიტომ, რომ როგორც მომახსენეს, რაღაც იურიდიული პრობლემები აქვთ და აღარ შემოიტანენო.

მარგინალი სტუდენტი გოგონა

თსუ-ში სწავლა 20სექტემბერს დაიწყო, ბევრი პირველკურსელისგან განსხვავებით, ეს არ ყოფილა ჩემი პირველი ნაბიჯები უნივერსიტეტის კორპუსებში, იქამდეც ბევრჯერ მიძებნია ცარიელი აუდიტორია გასათბობად და კიდევ სხვა მიზეზებისთვის. იქამდეც ვმჯდარვარ მეხუთე კორპუსის უკანა ეზოში და იქამდეც აღმომიჩენია, რომ თსუ-ს სტუდენტს ფანჯარა უფრო მეტი აქვს დღეში, ვიდრე ლექცია.
მოკლედ, 20სექტემბერს რომ სულ ტყუილად ავდექი 7 საათზე და სულ ტყუილად გავედი იმ საგიჟეთში, სადაც რექტორის ხმა არც ისმოდა და არც მაინტერესებდა(რა შეიძლებოდა ეთქვა განსაკუთრებული?) ეგ უკვე გავიგეთ და 20სექტემბრის მერე კვირაში სამჯერ რომ ვდგები 7საათზე და ტყუილად გავდივარ უნივერსიტეტში, ეგეც გასაგებია.

20სექტემბრის მერე აღფრთოვანებული ვარ ჩემი კურსის მრავალფეროვნებით, რომელი რაიონიც გინდათ, ხელი დაადეთ და იმ რაიონიდან მყავს კურსელები. რომელი პოზაც გინდათ, შესთავაზეთ და უარს გეტყვიან. რომელი ლექტორიც გინდათ, ხელი დაადეთ, და უკვე შეეტენნენ.

16 ივლისი ანუ როგორ ჩავუარე გამოცდებს

მიუხედავად იმისა, რომ ყველაფერი უკვე წარსულს ჩაბარდა, მე მაინც მიყვარს ეს პოსტი და არა, ტკბილად არ მახსენდება არც აბიტურიენტობა, არც სკოლა, არც გამოცდები და არც ისეთი რაღაცები, როგორებიც ტკბილად ახსენდებათ ხოლმე ვიღაცებს.

გამოცდების მსვლელობა:

2 ივლისი (ქართული ენა და ლიტერატურა) -  07.30 წუთზე გავდივართ სახლიდან, 07.32-ზე მანქი  ჯდება მანქანაში და  ვიწყებთ აქტიურად ხუმრობას.  მაგ.: ლაგუნა ვერესთან გავლისას.. მე(მანქს): გთხოვთ გაიხედოთ მარჯვნინ, ჩემი მომავალი სამუშაო ადგილი. მანქი(უყურებს ლაგუნას): ჰა? მე(მანქს): მარჯვნივ-მეთქი, ცირკი!

და როგორც იქნა, მივედით მაღლივს. ახლა ვხვდები, რატომ ვერ იტანენ მაღლიველები მაღლივს. ფრიად ამაზრზენი შენობაა. რაც შეეხება რეგისტრაციის მსვლელობას, მშობლები უკვე წინ იდგნენ და აქტიურად ცდილობდნენ, გაევლოთ რეგისტრაცია. მე არ ვჩქარობდი. მშობლებზე ვკაიფოდბით. მე არ ვჩქარობდი. დედაჩემმა ჩადექითო რიგში. მე არ ვჩქარობდი. მანქმა შემათრია რიგში. მე არ ვჩქარობდი და ოფლის სუნი იდგა. მანქმა წავიწიოთო წინ. მე არ ვჩქარობდი. კიბეებზე აღმოვჩნდი. მე არ ვჩქარობდი. შევედი და იქიდან გამომდინარე, რომ 40 წუთი მომიწია მერხზე ძილი, გამოცდის დაწყების ლოდინში, ავჩქარდი. დაიწყო გამოცდა. დავწერე. გამოვედი. დავლიეთ.

მასტურბომანია

არ ვიცი, რამდენად სწორად შევაერთე ეს ორი სიტყვა, თუმცა, ვფიქრობ, რომ ზუსტად გამომივიდა ის, რისი თქმაც მინდოდა.. ყველაფრის დასაზუსტებლად შეგიძლიათ მოიხმაროთ ამ ორი სიტყვის განმარტებები:

მასტურბაცია (ლათ. manus – ხელი + stupro – მრუდობა) — სქესობრივი ლტოლვის დაკმაყოფილების ფორმა, საკუთარი ეროგენული გაღიზიანების გზით; იგულისხმება ძირითადად, ე. წ. უდავო ეროგენული ზონები, რომელთა რიცხვს განეკუთვნება გენიტალიები. მამაკაცთა მასტურბაციას ზოგჯერ ონანიზმსაც უწოდებენ, რაც ძველი აღთქმის პერსონაჟის, ონანის სახელიდან მომდინარეობს. არსებობს მასტურბაციის სხვა სინონიმიც – ხელმრუდობა მასტურბაცია, ტრადიციული რელიგიების თვალსაზრისით, ცოდვად ითვლება.

…მანია, რთული სიტყვის ნაწილი, ნიშნავს ძლიერ, ავადმყოფურ გატაცებას იმით, რაც სიტყვის პირველ ნაწილშია მოცემული

სატრანსპორტო მარაზმები (Vol. 2)

ვინ თქვა, რომ სატრანსპორტო მარაზმების თემა მხოლოდ  ამით ამოიწურა?

ამინდის შეცვლასა და ოდნავი მზის გამოჩენისთანავე  უფრო და უფრო გაუსაძლისი ხდება ან სუნთქვა ან ტრანსპორტი და ან ტრანსპორტში სუნთქვა.

დიახ, მეგობრებო, ჩემს ნესტოებამდე აღწევს გამაღიზიანებლად გულისამრევი და სიმძაფრისაგან თავბრუდამხვევი სუნი!

განა ნორმალურია, როდესაც ტრანსპორტში (ჩ)ადიხარ და გრძნობ ნივრის, ოფლისა და საშინლად უგემოვნო სუნამოს სიმძაფრეებს ერთმანეთში აღრეულთ?

არა, ეს არ არის, დილით გარეთ გასული და “მზემოკიდებული” ადამიანის სუნი და არც “სადილში ნიორი ყოფილა და არ ვიცოდი” სუნი..