” იები უნდა ვიყიდო, არ დამავიწყდეს. იმის ყბიდან რა ამოვა. დედაჩემს კი ჰკიდია, მარა არ ჰკიდია.”
მესიჯი ჯიუტად არ მომდის ან ჯიუტად არ მწერენ.
- ნათნათ!!!
“ფორუმელია ვიღაც? მახსოვს, რამდენჯერმე უკვე ვერ ვიცანი”.
- ჰო.
- მაინც და მაინც ახლა და ასეთ ცუდ ხასიათზე უნდა მენახე?!!!
“რა აყვირებს, ყველა ჩვენ გვიყურებს.მთვრალია?”
- რა გჭირს?
- ყველაფერი ცუდი. შენ?
- რა მე?
- კარგად ხარ?!!!
“ვაიმე, რატომ ყვირის?”
Hello Kitty
Victim: “Rogori autaneli yofila lodini”.
მუცელში პეპლები აფარფატდნენ. ნელ-ნელა ზევით ამოდიან, ყელი ვეღარ იტევს და ნერვიულობისგან გული მერევა. „მგონი, მივაგნებ სახლს. ერთხელ ხომ ვიყავი უკვე, მაგრამ მაშინაც ასე ვნერვიულობდი, თან ვცდილობდი არ შეემჩნია ჩემი ნერვიულობა. ჯერ ცოტა ლუდს დავლევ სადარბაზოსთან, კვარიათიდან მაინც ახალი ჩამოსული ვარ და ფული ჯერ მაქვს, ერთ ღერსაც მოვწევ და მერე ავალ. არა, მოდი, არ მოვწევ, მაინც პირველი ღერია და თავბრუს დამახვევს“.
არც ლუდს ვსვამ და არც სიგარეტს ვეწევი, ეგრევე რომელიღაც ღილაკს ვაწვები ლიფტში და ავდივარ (სართულებს ვერასდროს ვიმახსოვრებ, თუ ფეხით არ ავდივარ, თანაც რა დროს სართულის დამახსოვრებაა, როგორ მომენატრა, ბოლოს უკვე მესიზმრებოდა კიდეც. მომწერა თუ არა, ეგრევე მატარებლის ბილეთი ავაღებინე მასპინძელ ოჯახს და გამოვქანდი კვარიათიდან).
ზარს ვრეკავ და საათს ვუყურებ, მერე ტელეფონს ხმას ვუთიშავ, დედაჩემმა არ დარეკოს, მეზარება, ტყუილის მოფიქრება. დაბნეული მიღებს კარს „ეს რაღამ დააბნია“ პირდაპირ მისი ოთახისკენ გავდივარ. ოთახის კარს კეტავს, ლოგინზე ჯდება და კალთაში მისვამს. კოცნაც კი მეზარება. „ღმერთო, გთხოვ, შენ მაინც აღმაგზნე, რა ჯანდაბა მჭირს“. ცოტახანში მაყენებს, ლოგინიდან ლეიბს ძირს აგდებს (ჭრიჭინებს, ალბათ, ეს ხის ლოგინი), ზედ მაწვენს და ნელ-ნელა მხდის. მე უბრალოდ ვწევარ და მის სახლში დაბუდებულ სუნს ვიყნოსავ. არ მომწონს. სინამდვილეში არავის სუნი მომწონს, ბექას სუნის გარდა. ბექა ჩემი მეგობარია, ზოგჯერ ვზასაობთ ხოლმე, როცა ყველასგან ვიღლებით და ვნებები გვეძალება, მაგრამ ახლა რა დროს ბექაა. საცვალს მხდის. „Hello Kitty”, კარგია, ტანგა რომ არ ჩავიცვი, გამოშტერდა, მაგრამ არ შეიმჩნია.
ხშირად წარმომიდგენია ტყვიით შუბლგახვრეტილი.. გასროლის პროცესიც არ მაინტერესებს, არც ხმა, უბრალოდ წარმომიდგენია, როგორ გდია გაყინული სახით და შუბლში იდეალური ნახვრეტი აქვს, რომლიდანაც გადმოსაღვრელად სისხლმა იდეალური გზა იპოვა და ერთ ხაზს მოუყვება, ფილმებში როა, ზუსტად ისე.
ხვალ დილითაც რომ გაიღვიძოს მკვდარმა სინდისი სუფთა მექნება, რა ჩემი ბრალია, ჩემი სურვილებით ხომ არ კვდებიან ადამიანები?! პრინციპში მკვდარი ვერც გაიღვიძებს. ოჯახი გაიღვიძებს და აღმოაჩენს, რომ მკვდარია. მერე დაიწყება სისულელეები: რაიმე ტახტი ან მაგიდა იქნება მოსაძებნი, რომელზეც დადებენ, მერე კუბოს ფერი, ზომა, წონა.. ა, ხო, მერე რამე ხომ უნდა ჩააცვან ისეთი აი, ხალხში უკანასკნელად გამოსასვლელი, მერე მიწების დაყრები და საფლავში დედმამიშვილების ჩახტომები.. მერე გარდაცვლილის გაიდეალება-გაკერპება.. მერე უხერხული დუმილი და ყველას გულში შესრიალებული სისინა გველი სახელად “ისე, ძალიან კარგი ტიპიც არ იყო” და ნელ-ნელა საფლავში ჩაცვენილი დედმამიშვილების დავიწყებაც.
ე.ი. (მიუხედავად იმისა, რომ ჩემი ერთ-ერთი ლექტორი ირწმუნება “ე.ი” დასკვნისთვის არსებობს და არა შესავლისთვისო, მაინც) გამომდინარე იქიდან, რომ მე ბლოგერები არაფერში მტაგავენ (არა, პირიქით, კაია), ვიტაგავ თავს ჩემით და ვყვები 9 ისეთ რაღაცას, რაც ჩემს შესახებ ცოტამ/არავინ იცის:
დილით თვალებმოჭუტული და სახე გაფართოებული ვდგები. მთქნარებისას პირი ჩამეხა და ტუჩის მარცხენა კუთხეს აქტიურად ვილოკავ.
რა მოხდა სიზმარში..
მახსოვს, რომ ჩემს თავთუხისფერთმიანთან ცხოველური სექსი მქონდა წითელ სთოქინგებსა და სნეგურაჩკას კაბაში გამოწყობილს.
მახსოვს, რომ დილით ძალიან საყვარელ ბიკინიში ვეწექი მარცხენა მხარეს მიხუტებული და მეძინა, მისი და კი რომელიღაც თესლი ციფრულით სურათებს გვიღებდა.
მახსოვს, რომ სადღაც მივფრინავდი და ვეცემოდი, ვეცემოდი და მივფრინავდი და სიზმარშივე გამიხარდა, გაზრდის ნიშანია-მეთქი.
More
“We’re just two lost souls
Swimming in a fish bowl,
Year after year,
Running over the same old ground.
What have we found
The same old fears.
Wish you were here.”
ეს ჯგუფი არასდროს მიყვარდა, არც ის უსმენდა, არც მე.
ძირითადად “pink floyd”-ს ე.წ. რაღაცნაირები და ღრმა ადამიანები უსმენენ ან უბრალოდ ასე ჩავთვალეთ ოდესღაც და ასე ვთვლით ახლაც ისინი, რომლებიც „უფრო ყველაფერს“ ვუსმენთ, მაგრამ მაინც „უფრო როკერები ვართ“..
საერთოდაც, გადავუხვიე, როგორც ყველამ პირველ აბზაცში, პირველ ნაბიჯში, ნუ სექსში არც ისე.
ჩემს ბიჭზე ვყვებოდი, ნუ ჩემსაზე რა, ბიჭზე.
More
თსუ-ში სწავლა 20სექტემბერს დაიწყო, ბევრი პირველკურსელისგან განსხვავებით, ეს არ ყოფილა ჩემი პირველი ნაბიჯები უნივერსიტეტის კორპუსებში, იქამდეც ბევრჯერ მიძებნია ცარიელი აუდიტორია გასათბობად და კიდევ სხვა მიზეზებისთვის. იქამდეც ვმჯდარვარ მეხუთე კორპუსის უკანა ეზოში და იქამდეც აღმომიჩენია, რომ თსუ-ს სტუდენტს ფანჯარა უფრო მეტი აქვს დღეში, ვიდრე ლექცია.
მოკლედ, 20სექტემბერს რომ სულ ტყუილად ავდექი 7 საათზე და სულ ტყუილად გავედი იმ საგიჟეთში, სადაც რექტორის ხმა არც ისმოდა და არც მაინტერესებდა(რა შეიძლებოდა ეთქვა განსაკუთრებული?) ეგ უკვე გავიგეთ და 20სექტემბრის მერე კვირაში სამჯერ რომ ვდგები 7საათზე და ტყუილად გავდივარ უნივერსიტეტში, ეგეც გასაგებია.
20სექტემბრის მერე აღფრთოვანებული ვარ ჩემი კურსის მრავალფეროვნებით, რომელი რაიონიც გინდათ, ხელი დაადეთ და იმ რაიონიდან მყავს კურსელები. რომელი პოზაც გინდათ, შესთავაზეთ და უარს გეტყვიან. რომელი ლექტორიც გინდათ, ხელი დაადეთ, და უკვე შეეტენნენ.
“მე დავიბადე აპრილის თვეში,
ვაშლების გაშლილ ყვავილებიდან,
მაწვიმს სითეთრე და წვიმის თქეში
მოდის ცრემლებად ჩემს თვალებიდან.”
დედაჩემი მასწავლიდა ბავშვობაში, რომ ოთხზე მეტ ფურცლიანი იასამნის ყვავილი უნდა შეჭამო და სურვილი ჩაიფიქრო. ბოლო დროს მოხშირდნენ ასეთი ყვავილები და რაღა აზრი აქვს სურვილს?
აპრილი გაგვიმაისდა და გვაწვიმს ხშირ-ხშირად.
საგაზაფხულო მინდა რამე.. იასამნის სურნელიანი..
More
მე ზღაპარში მინდა.
არ მჭირდება არც ბედნიერი დასასრული და არც ბანალურად გადანაწილებული ჭირი და ლხინი და ქატო და ფქვილი.
უბრალოდ ზღაპრული ილუზიები მინდა..
მინდა ზღაპარში მაინც მეგონოს, რომ ჩაგეხუტები.
მინდა ჩემს ზღაპარში ქარი არასოდეს ქროდეს.
მინდა შენს სუნს ვგრძნობდე და გაზაფხულისას.
მინდა ჩემს ზღაპარში ადამიანებმა არასოდეს მოჭრან ხეები, განსაკუთრებით ალვისა.
მინდა სიკეთე და ბოროტება.
More
თითები მელნიანი მაქვს და ვეღარ გეფერები, შეგვამჩნევენ.
ნათითურს დაგიტოვებ სახეზე, მკლავებზე და მკერდზე.
ვეღარ გეფერები, უნდა გადავურჩეთ ამ ქვეყნის აჩრდილებს, უნდა გადავკარგოთ ყველა ნაკვალევი.
არ უნდა შეგვნიშნონ, არავინ უნდა დაგვწამოს ვნება უბრალო ფიტულებს.
ვეღარ გეფერები, უბრალოდ გაკოცებ, ნატუჩარს ჩამორეცხავს ნიაღვარი..
თებერვლის “სულ თავიდან” დაგვქროლებს ძლიერ და იმას გაატანე შეუმჩნეველი ჩემი ნატუჩარი.
ჩემს სურნელს მელნისა შეერია, ვეღარ მიპოვი ასე, ყნოსვით მაგნებდი დღევანდლამდე, გადაეჩვიე.
More
უკანასკნელი ნააზრევი