ყურადღება: ეს პოსტი იწერება გარემოს სამინისტროს დაკვეთით და პირადად გოგა ხაჩიძემ ჩამიჯიბა ფული!

როგორც უკვე ამ ვიდეოში ხუმრობით, მაგრამ მაინც აღინიშნა, გარემოს დაცვის სამინისტრომ  ბლოგერები წაგვიყვანა ბორჯომ–ხარაგაულის ეროვნული პარკის ვიზიტორთა ცენტრში, სადაც მოგვეცა საშუალება კითხვები დაგვესვა მინისტრისათვის და გაგვეგო რა ხდება ამ სფეროში საქართველოში.

აღმოჩნდა, რომ სინამდვილეში რაღაცები ხდება: რომ ადამიანები გარემოს იცავენ, რომ გარემოს დაცვის სამინისტრო ცდილობს იცავდეს ჩვენს გარემოს არსებულ პირობებში, რომ “მედოლე მინისტრი” თურმე არა მხოლოდ დოლზე უკრავს, არამედ მინისტრობს კიდეც, რომ აწყურის ხანძრის დროს  ყველაფერი არც ისე იყო, როგორც მეგონა ან როგორც მაშინ მითხრეს (და იმედი მაქვს, რომ ოდესმე აუცილებლად დავწერ მეორე პოსტს ამ თემასთან დაკავშირებით ვინმე კომპეტენტურისთვის კიდევ ბევრი კითხვის დასმით), რომ თურმე მდ. მტკვარი ქიმიურად სუფთა ყოფილა და ქართველები მხოლოდ ფეკალიებით ვაბინძურებთ მას, რომ თურმე გარემოს დაცვის სამინისტროს თანამშრომლები მხოლოდ ხეების დარგვით არ არიან დაკავებულები, რომ ამ ქვეყანაში გარემოს დაცვა ისევ და ისევ საზოგადოების მოთხოვნით არის ნაკლებად პრიორიტეტული და რომ საზოგადოებას ჯერ კიდევ არ აქვს იუმორის გრძნობა.

რაც ბორჯომიდან ჩამოვედი ზევით მდებარე ვიდეოს კომენტარებში გაოცებულმა აღმოვაჩინე, რომ  მინისტრმა “ისე გაგვთელა, როგორც დიდოელმა ლეკმა ნაბადი”, რომ სრულიად ბლოგოსფერო შეურაცხყოფილია იმ ვიდეოთი, რომელზეც მე პირადად ძალიან ბევრი ვიცინე და რომ ბლოგერებზე ღადაობას, სჯობს ხეებს რგავდეს გოგა ხაჩიძე.

გსმენიათ რაიმე იმის შესახებ, რომ “მინისტრებიც ადამიანები არიან” და “მასწავლებლები საპირფარეშოში დადიან”? ჰო, სინამდვილეში გარემოს დაცვის მინისტრიც ადამიანია, რომელსაც იუმორის გრძნობა აქვს, თანაც საკმაოდ კარგი.

გუშინ  ჯერ კიდევ გზაში ვიყავით ბორჯომიდან მომავალი ბლოგერები, როდესაც შევნიშნეთ ისტერიკა, რომელიც ვიდეოს დაშეარებას მოჰყვა. ვიდეოს ვერ ვნახულობდით დამჯდარი ნეთბუქებისა და ცუდი მობილური ინტერნეტის გამო, მხოლოდ კომენტარებს და აღშფოთებებს ვხედავდით. ძალიან ბევრი ვიმსჯელეთ და ვერ მივხვდით, რა ხდებოდა, რა ვიდეო იყო ისეთი, რომელმაც “მედოლე მინისტრი” ბლოგერების შეურაცხმყოფელად გამოიყვანა და ბლოგერებისკენ “ბევრი არ დალიოთ” რჩევების ზღვა წამოიღო.

ფრაზებზე “მაგან ბლოგერობა ვერ გაიგო რას ნიშნავს” საერთოდ ენა დამება, აშკარად იმ ადამიანზე ლაპარაკობდნენ, რომელმაც ძალიან კარგად მიგვიღო, ძალიან ბევრი რამ აგვიხსნა და გაგვაგებინა საქართველოში არსებულ სიტუაციასა და სახელმწიფოს დამოკიდებულაზე გარემოსადმი, რომელმაც ძალიან ბევრი გვაცინა და რომელიც ჩვენ მიმართ, ჩემი აზრით, ძალიან დადებითად განწყობილი წავიდა სახლში.

“მაგან ლაპარაკი ისწავლოს ჯობია” ვერ მივხვდი, როგორ უნდა თქვა გოგა ხაჩიძეზე, რომელსაც გუშინ მთელი დღე ძალიან ყურადღებით ვუსმენდი იმიტომ, რომ ძალიან საინტერესო რაღაცებს გვიყვებოდა, ძალიან საინტერესოდ, ძალიან გამართულად და თითქმის არც ერთი გრამატიკული შეცდომა არ დაუშვია.

გასაგებია, რომ არ არის აუცილებელი ყველაფერი მოგწონდეთ, რასაც ხელისუფლება აკეთებს. გასაგებია, რომ უნდა აპროტესტებდეთ იმას, რაც გასაპროტესტებელია და როცა არ გეცინებათ, არ უნდა იცინოდეთ, მაგრამ ყველაფერს არ უნდა აპროტესტებდეთ და რაც სასაცილოა იმაზე უნდა იცინოდეთ. იმ ადამიანებს მაინც ნუ უმტკიცებთ, სინამდვილეში რას გულისხმობდა გარემოს დაცვის მინისტრი და აქვს თუ არა მას იუმორის გრძნობა, რომლებმაც რამდენიმე საათი გაატარეს მასთან ურთიერთობაში და რომლებიც ძალიან ნასიამოვნებები ჩამოვიდნენ ბორჯომიდან.

რაც, ყველაფრის მიუხედავად, ძალიან მაბედნიერებს არის ის, რომ გუშინ ძალიან ბევრი საინტერესო რაღაც გავიგე, ლამაზი და თოვლიანი მთები ვნახე,  ბევრი კარგი და ჭკვიანი ადამიანი (გარემოს დაცვის სამინისტროს თანამშრომელი) გავიცანი, გარემოს დაცვის მინისტრი ისევე კმაყოფილი დარჩა, როგორც ბლოგერები და მომავალშიც აპირებს ჩვენთან თანამშრომლობას და სინამდვილეში დოლზე დაკვრისა და ხეების დარგვაზე მეტად მნიშვნელოვან საქმეებს აკეთებს, რის შესახებაც ინფორმაცია უბრალოდ ვერ აღწევს ჩვენამდე.

ნეტავ სად მიდიან სიყრმის მეგობრები?

ყურადღება: ეს პოსტი დაიწერა გარემოს სამინისტროს დაკვეთით და პირადად გოგა ხაჩიძემ ჩამიჯიბა ფული!

სკამზე ვზივარ და ლოგინს დაბეჯითებით ვუყურებ.  პირველს გადასცდა უკვე, აზრი აღარ აქვს როდის დავიძინებ, მაინც თანაბრად არ მეყოფა ძილი. რა საზიზღარი ხმა აქვს ქარს. რაღაც ზუზუნებს. მესიჯია? ალბათ, ფეისბუქის ნოტიფიკაცია იქნება. არა, რეკავს აშკარად. ვიღაც დათვრა თუ ნომერი ეშლებათ? არ ვუპასუხებ. დავხედავ მაინც. 23784532656358346593536959   ნუ მხოლოდ 8 ციფრია 5-ს თუ არ ჩავთვლით, მაგრამ უცხო ნომერია და ცუდად ჟღერს. ჟღერს რა, ჩანს. იქნებ ნომერი ეშლებათ ან ვიღაცამ ფეისბუქზე ჩემი ინფო ნახა და უნდა მაგინოს? კაი, ავიღებ.

ხმის ამოღება მეზარება. სიჩუმეა.

- ალო.
- რომელი ხარ?
- ჩამოვედი.

მე ამის ჩამოსვლისწინა მეილს ველოდები, ეს კიდე ჩამოვიდა.

- გილოცავ.
- ძალიან ცივა.
- ჰო, ნათლისღების ყინვების მერე ასეა.
ვხარხარებთ.

- ხვალ 7-ის მერე გნახავ. შოკოლადი ჩამომიტანე?

- 7-ის მერე სად?

- დაგირეკავ, ეს ნომერი გექნება?

- ხო.  23784532656358346593536959.

- ჰოკაი და შოკოლადი? იცოდე..

 
მნდა. კაი, მკიდია. არ გადავრეკავ. ბოლოს როდის ვნახე 2009-ში? ხო, ცხრა იყო ან რვა.  რა მნიშვნელობა აქვს.
ჩაის დალევაზე რატომ შევუთანხმდი ორი თვის წინ, არც მაშინ მიყვარდა  და არც ახლა მიყვარს. ისიც არ ვიცი, სად აქვთ თბილისში გემრიელი ჩაი.  არც ამას აქვს მნიშვნელობა. უბრალოდ თბილად ვისხდებით და ამაღელვებელ თემებზე ვილაპარაკებთ.
…

რა საზიზღრად ზუზუნებს ეს ტელეფონი.

- ჰო.
- მოვედი.
- კარგი, გამოვალ.

არ შეცვლილა? რატო უნდა შეცვლილიყო, დავბერდით? ნუ მე შევიცვალე. გავნაშდი. ადრე რატომ მოვწონდი საერთოდ? როდის მიხვდება მსოფლიო მამაკაცთა საზოგადოება, რომ მათ ჩაცმულობასაც აქვს მნიშვნელობა?! მაინც უბრალოდ ჩაის დავლევთ და სექსი არ გვექნება.

…

რა სისასტიკეა სექსის წინ ყველაფრის გახდა. ზამთარია. ქარია გარეთ. შენობაში საკმარისად არასდროს თბილა. რა კარგია, რომ  I’m not alone და ვიღაც მათბობს. რატომღაც alone რომ ვიყო.

- მომაწევინე.
- შენ არ იყავი, რამდენიმე წლის წინ მწეველ ნაშებზე საზიზღარ ისტორიებს რომ მიყვებოდი?
- მომაწევინე-მეთქი.
- ტონს ნუ უწევ, ვსველდები.
- …
- სადაა ჩემი შოკოლადი?
- გასვლის წინ მოგცემ.
- ჰო, კონვერტში ჩადება არ დაგავიწყდეს.

ვხარხარებთ.
ძალიან პატარა ვიყავი მაშინ. რომელიღაც მასწავლებლისთვის მიჰქონდა ფული, კონვერტი რომ გამომაწოდა, თვალები გამიფართოვდა და ფიქრებიც კი გამიქრა. ახლა მეცინება, მაშინ მხოლოდ ის იცინოდა. რატომ დავიჯერე? ა ხო, პატარა ვიყავი.

- ძალიან პატარა ვიყავი.
- მახსოვს.
- აუ, რას ვგავდი.
- ჰო, მახსოვს.
ნუ მკბენ, მტკივა.
- წავედი, მეძინება.
- ჩემთან დაიძინე.
- ვიღაცის სუნში ვერ ვიძინებ, მაღიზიანებს.
- ნუ იგონებ.
- რასაც მინდა იმას ვიგონებ.
…

ძალიან ცივა სადარბაზოში. საკვერცხეები მაგრად გამეყინება დღეს.

- კაი, წავედი.
- იმედია, შოკოლადი მოგეწონება.
- არ მომეწონება და შემდეგში სხვას ჩამომიტან.
- ჰო და მერე ბლოგზე პოსტს დაწერ სხვადასხვანაირ შოკოლადებზე.
- ჰა? შენ საიდან?
- შენს ბლოგს ვკითხულობ.
- რამდენჯერ გითხრა, მაგ ყლეობას ნუ კითხულობ-მეთქი?

…

“უბრალოდ ჩაის დავლევთ და სექსი არ გვექნება”.

აღარ მახსოვს, რატომ არ უნდა გვქონოდა. რაიმე სერიოზული არგუმენტი მექნებოდა, ალბათ.

ხმა მაინც ჩავურთო ამ ტელეფონს. ტვინი მეღრძო უკვე.

- მომეწონა შოკოლადი.
- კარგი. შემდეგში სხვას ჩამოგიტან.
- მიყვარხარ.
- მართლა?
- არა, უბრალოდ კარგი შოკოლადია.

ოდესმე დადგება დრო, როცა ამ ხრინწიან და ირონიულ ხმაზე არ ავიკერტები? მართლა რა კარგი შოკოლადია.

ვიპოვე ძალა, გამეწყვიტა 2009 წლიდან  გადმოყოლილი ურთიერთობა და ძალიან, ძალიან შემზიზღებოდა ჩემი ექსი.

სლიფი

ვიპოვე კნუტი, რომელიც მოვიშინაურე, მაგრამ ძალიან ცოტა ხნით იმიტომ, რომ ნაწლავების გადახლართვა დაემართა და ხელში ჩამაკვდა. პრინციპში ეს ფაქტი 2011-ში ვერ დარჩება იმიტომ, რომ თავს ვიდანაშაულებ და ვერასოდეს დავივიწყებ მომაკვდავ ოცნებას.

გავსინჯე ბელგიური შოკოლადი და გავსინჯე ლონდონიდან ჩამოტანილი ქედბერი, რომელსაც საქართველოში ვეღარ ვპოულობ.

ვუყურე ძალიან კარგ სერიალებს, მაგ.: six feet under, how i met your mother..

ვეცადე კარგი მეგობრობა ყოფილიყო კარგი ურთიერთობის საწინდარი, მაგრამ არ გამოვიდა.

გადავწყვიტე, რომ მინდა ეიჩარობა და არა -თერაპევტობა.

დავკარგე რამდენიმე ადამიანი, რომელიც არც ღირდა ადამიანობად.

შევიყვარე ჩემი თავი.

გადამიღეს/გადავიღე ძალიან ბევრი კარგი სურათი.

სერიიდან: ბევრი და კარგი სურათი

გავსინჯე ჩემი ოცნების კანფეტი, რომელიც აღმოჩნდა ნაგავი:

ნაგავი

დავწერე მარგინალი სტუდენტი გოგონა #2 და გადავწყვიტე, რომ მესამეც აუცილებლად უნდა დავწერო.

ცხოვრებაში პირველად დავიწყე მუშაობა.

ცხოვრებაში პირველად ჩემს დაბადების დღეზე მოვიდა მხოლოდ ორი ადამიანი.

ცხოვრებაში პირველად დავკარგე/გავწყვიტე ურირთობა ყველასთან, ვინც ჩემს დაბადების დღეზე იყო.
ცხოვრებაში პირველად (ნუ რაც თავი მახსოვს) მეძინა 31-ში საღამოს (და პირველში დილითაც).

როგორი წელი იყო 2011?

2011 იყო ძალიან ცუდი.

ძალიან ემოციური და ძალიან კარგია, რომ დამთავრდა.

რა მომაქვს 2012-ში?

ჯერ-ჯერობით მხოლოდ ერთი შეტენილი საგანი.

ჯერ-ჯერობით პირველი დაწყებული სამსახური.

ჯერ-ჯერობით სინგლობა.

ჯერ-ჯერობით რამდენიმე დაკარგული ადამიანი.

ჯერ-ჯერობით გამოუძინებელი ორგანიზმი.

ჯერ-ჯერობით მუცელში პეპლების ნაცვლად- ობობები.

ჯერ-ჯერობით ყველა ცხოველის სიყვარული და განსაკუთრებით – კატების.
ჯერ-ჯერობით ბევრი და კარგი ნაცნობი.
ჯერ – ჯერობით გულწრფელობა და კიდევ ბევრჯერ შეცვლადი აზრები.
ჯერ-ჯერობით სინანული რამდენიმე გაწყვეტილ ურთიერთობაზე.

ჯერ-ჯერობით მხოლოდ ეს სურათი, სადაც ჩემთვის ძალიან მნიშვნელოვანი ადამიანების ძალიან მნიშვნელოვანი ნაწილია.

პ.ს. წესით ეს პოსტი 31-ში უნდა დამეწერა, მაგრამ არ მეცალა.
პოსტის წერისად დაიღვარა არაერთი ცრემლი და მე ამაყი ვარ, რომ 2011 წელი აღარასდროს განმეორდება.

აი, მაგალითად გვახსოვს ჯეობარი 1 და ჯეობარი 2 (სხვა ჯეობარები მე პირადად აღარ მახსოვს), სადაც გაიმარჯვეს იმ ადამიანებმა, რომლებმაც კარგად შეაცოდეს თავები მაყურებელს, რომელსაც უნდა დაემესიჯებინა თუ/და დაერეკა მათთვის ხმის მისაცემად.

აი, კიდევ მაგალითად გვახსოვს ნიჭიერი 1 და ნიჭიერი 2 (და დარწმუნებული ვარ, სხვა ნიჭიერებიც ასეთები იქნება, თუ იქნება), სადაც გამარჯვებულები იყვნენ არა იმდენად ნიჭიერები, რამდენადაც საცოდავები და გაჭირვებულები და ქვეყნის იარებზე მჭმუნვარენი (“ჰერიო, ბიჭებო, ჰერიო”).

ეს ყველაფერი არა იმდენად ჟიურის(რომელსაც გადაჰყავს პირველი ეტაპიდან მეორეზე საცოდავი ადამიანები) ან პროდიუსერების ბრალია, რამდენადაც საზოგადოების, რომელსაც ჯერ კიდევ აბრმავებს ის ფაქტი, რომ ვიღაც ლტოლვილია (არადა ეგეთი ბევრია ჩვენთან და ეს სტატუსი სულაც არ ნიშნავს იმას, რომ ვიღაცას რაღაც უნდა მოვაგებინოთ),რომ ვიღაც ინვალიდია (რაც საერთოდ არ ნიშმავს ნიჭიერებას) და რომ ვიღაც ქვეყნის იარებზე მჭმუნვარეა (თუ მაინცდამაინც გაინტერესებთ, მხოლოდ თქვენ დასანახად).

დარწმუნებული ვარ ამ პოსტის მკითხველთა უმეტესობას უკვე სმენია საქართველოს ბანკის მიერ მოწყობილი სტუდენტური კონკურსის შესახებ, რომელიც არ სცდება ინტერნეტის ფარგლებს და რომელსაც არანაირი კავშირი არ აქვს ტელევიზიასთან (“ლავ, ეს სიტყვა ყველას გვიყვარს, ბლაბლა”). ყოველიშემთხვევისთვის თუ არ გსმენიათ და გამეორებაც ცოდნის დედაა:

კონკურსში მონაწილე სტუდენტმა  უნდა გადაიღოს ერთწუთიანი ვიდეო, რომელშიც იტყვის, რატომ არის სწავლა მნიშვნელოვანი მისთვის  და ვინც უფრო მეტ ხმას დააგროვებს ის გაიმარჯვებს.  რა თქმა უნდა, როგორც ბოლოდროინდელ კონკურსებში აქაც საქმე გვაქვს სპამერობასთან: “გეხვეწები, ჩემი ბიძაშვილის ნათლულის ვიდეო დაალაიქე,რა”,  ”ნახე რა საყვარელი ბავშვია ვიდეოში”, “ნახე რა ლამაზი ეკლესიაა” და ა.შ.

კონკურსში მონაწილე ვიდეო არ უნდა მოიცავდეს თავის შეცოდებას (“ბიძიებო, დეიდებო, ხმა მომეცით, სწავლის ფული არა მაქვს”), არავის სჭირდება ნარინჯისფერის დომინირება  სტუდენტის გარდერობში, არავის სჭირდება ფონად დედა ეკლესია (თუ აქამდე არ იცოდით: რწმენა არ ნიშნავს სწავლის წყურვილს,რავიცი, მაინც) და არავის სჭირდება საარჩევნო კამპანია (“მე თუ ამ კონკურსს მოვიგებ, აგიყვავებთ ქვეყანას”), მაგრამ თითქმის არც ერთ მონაწილეს არ აინტერესებს, ვის ან რა გვჭირდება, ისინი:

გვაძლევენ დაპირებებს

იღებენ ვიდეოებს ეკლესიის ფონზე

გვაჩვენებენ ნარინჯისფერს ცუდ ხარისხში

კოცნიან ბავშვებს

და იღებენ ვიდეოებს, რომლისთვის სახელის მოფიქრებაც ჩემს ფანტაზიას სრულიად სცდება:

და რაც ყველაზე უცნაურია: ერთი მონაწილის გარდა, არც ერთს მოსვლია თავში აზრად უბრალოდ ეთქვა, რაში სჭირდება განათლება და რაში გამოადგება სწავლა, რატომ იქნება კარგი თუ უმაღლეს განათლებას მიიღებს და რაც ყველაზე სასაცილოა, არავის უთქვამს ეს ყველაფერი თავის სიტყვებით. ლოგიკით: “რა საჭიროა ჩემი სიტყვები, როცა ეს ყველაფერი ოდესღაც უკვე ითქვა სხვა დროს და სხვა ადამიანების მიერ.” იხ. ჩემი ფავორიტი მონაწილეც:

დანარჩენი ვიდოების ნახვა/ხმის მიცემა შეგიძლიათ ამ საიტზე – http://istudy.ge/

ხოლო ლოცვის გაძლიერება იმისათვის, რომ ამ კონკურსში მაინც გაიმარჯვოს ნორმალურმა ვიდეომ – დედა ეკლესიაში.

ახლა არ მეზიზღება ეს თემა, მაგრამ ბლოგზე საწერად მაინც მიწევს ჩემი ზაფხულის “გამოხშირვა” და რაც არც ისე პირადულია, იმის საჯაროდ(ან არც ისე საჯაროდ) გამოტანა.

მოკლედ, 92 დღე? არა, ბევრად ცოტა იმიტომ, რომ ლექციები ივნისის შუა რიცხვებში დამიმთავრდა, გამოცდები და გამოცდების გადაბარებები – ივლისის შუა რიცხვებში.

და დადგა მცხუნვარე ზაფხული, რომელმაც ცხოვრებაში პირველად თბილისიდან ცხვირი არ გამაყოფინა ერთი საათითაც კი. ამიტომ, არაფერი გადამხდენია თავს: არც ხანძარი მინახავს და არც რაიმე გემრიელი გამისინჯავს.

მთელი დღეები ან სახლში ვიჯექი და სერიალებს ვუყურებდი ან მეგობრებს ვნახულობდი.

ვნახე Six Feet Under, რამაც ძალიან დიდი გავლენა მოახდინა ჩემზე, განსაკუთრებით კი – დასასრულმა. ასევე, ამდენი მიცვალებულის ნახვამ აზრი შემიცვალა სიკვდილზე და ახლა საკმაოდ ნორმალურად ვარ განწყობილი მიცვალებულების მიმართ ანუ ვინმე თუ მოკვდება აღარც შემეშინდება და აღარც შემზიზღდება სამძიმარზე მისვლა.

ვნახე How I Met You Mother და ძალიან ბედნიერი ვარ, რომ ვნახე და ბევრი ვიცინე. სექტემბრის შუა რიცხვებში ამ სერიალის გაგრძელებას ველოდები და იმედი მაქვს, იმედი არ გამიცრუვდება.

მეგობრების ნახვისას განსაკუთრებული არაფერი მომხდარა, გარდა იმისა, რომ  ძალიან დიდი ხნის შემდეგ მოვახერხე ხეზე აძრომა:

:ხეზე ამძვრალი:

რამდენიმე კარგი მეგობრის შეძენა და რამდენიმე ცუდი მეგობრის დაკარგვა, რამაც ძალიან გამაბედნიერა და კარგი და ცუდი დღეები მომიტანა.

ასევე ზაფხულის არდადეგებში შევიდა ბლოგის ფეიჯი facebook-ზე, გემრიელი შოკოლადები და გადარეული მკითხველი, რომელსაც იხილავთ რამდენიმე პოსტის კომენტარებში.

პოსტის მორალი:

გადით ხოლმე თბილისიდან, დასასვენებლად, რომ მერე გული დაგწყდეთ ზაფხულის დასრულებაზე!

Hello Kitty

Victim: “Rogori autaneli yofila lodini”.

მუცელში პეპლები აფარფატდნენ. ნელ-ნელა ზევით ამოდიან, ყელი ვეღარ იტევს და ნერვიულობისგან გული მერევა. „მგონი, მივაგნებ სახლს. ერთხელ ხომ ვიყავი უკვე, მაგრამ მაშინაც ასე ვნერვიულობდი, თან ვცდილობდი არ შეემჩნია ჩემი ნერვიულობა. ჯერ ცოტა ლუდს დავლევ სადარბაზოსთან, კვარიათიდან მაინც ახალი ჩამოსული ვარ და ფული ჯერ მაქვს, ერთ ღერსაც მოვწევ და მერე ავალ. არა, მოდი, არ მოვწევ, მაინც პირველი ღერია და თავბრუს დამახვევს“.

არც ლუდს ვსვამ და არც სიგარეტს ვეწევი, ეგრევე რომელიღაც ღილაკს ვაწვები ლიფტში და ავდივარ (სართულებს ვერასდროს ვიმახსოვრებ, თუ ფეხით არ ავდივარ, თანაც რა დროს სართულის დამახსოვრებაა, როგორ მომენატრა, ბოლოს უკვე მესიზმრებოდა კიდეც. მომწერა თუ არა, ეგრევე მატარებლის ბილეთი ავაღებინე მასპინძელ ოჯახს და გამოვქანდი კვარიათიდან).

ზარს ვრეკავ და საათს ვუყურებ, მერე ტელეფონს ხმას ვუთიშავ, დედაჩემმა არ დარეკოს, მეზარება, ტყუილის მოფიქრება. დაბნეული  მიღებს კარს „ეს რაღამ დააბნია“ პირდაპირ მისი ოთახისკენ გავდივარ. ოთახის კარს კეტავს, ლოგინზე ჯდება და კალთაში მისვამს. კოცნაც კი მეზარება. „ღმერთო, გთხოვ, შენ მაინც აღმაგზნე, რა ჯანდაბა მჭირს“. ცოტახანში მაყენებს, ლოგინიდან ლეიბს ძირს აგდებს (ჭრიჭინებს, ალბათ, ეს ხის ლოგინი), ზედ მაწვენს და ნელ-ნელა მხდის. მე უბრალოდ ვწევარ და მის სახლში დაბუდებულ სუნს ვიყნოსავ. არ მომწონს. სინამდვილეში არავის სუნი მომწონს, ბექას სუნის გარდა. ბექა ჩემი მეგობარია, ზოგჯერ ვზასაობთ ხოლმე, როცა ყველასგან ვიღლებით და ვნებები გვეძალება, მაგრამ ახლა რა დროს ბექაა. საცვალს მხდის. „Hello Kitty”, კარგია, ტანგა რომ არ ჩავიცვი, გამოშტერდა, მაგრამ არ შეიმჩნია.

ჭერს, იატაკს და შეძლებისდაგვარად კედლებს ვუყურებ. ჭერზე ობობებს უბოდიალიათ, კედლებზე ბევრი წიგნებია, უფრო სწორად თაროებზე, ლოგინის ქვეშ მტვერია. ახლა სანდროსთან სექსი მექნება, ოღონდ „ჩუმად, ჩუმად, არვინ გაგვიგოს“. უკვე კონდომს იკეთებს. ოდესმე იმდენ წიგნს წავიკითხავ, რამდენიც ამას აქვს წაკითხული? ზოგჯერ მრცხვენია ჩემი უწიგნურობის. მქონოდა ბავშვობაში ქართული ბიბლიოთეკა ან რუსულად მაინც მეკითხა. ცოტახანში სახეში მაშტერდება და მეუბნება, რომ გაათავა. შარვალს იცვამს და სპერმიანი პრეზერვატივის გადასაგდებად გადის. მის „სვიტრს“ ვიცვამ, მაგრამ არც ისე დიდი მაქვს, როგორც ლამაზ სურათებში აქვთ გოგონებს. „შენი დედაც მოვტყან, ალექსანდე, გამხდარი მაინც არ ყოფილიყავი ან კარგი სუნი მაინც გქონოდა“. ჩაი შემოაქვს. ვსხდებით და ცოტახანს ჩუმად ვართ.

-         აქ მოწევა არ შეიძლება, ხო?

-         ნუ ეწევი.

-         მინდა და ვეწევი.

რაღაც ისტორიას მიყვება იმაზე, თუ როგორ უყვარს ვიღაც გოგო დაწყებითი კლასებიდან მოყოლებული. ჩუმად ვზივარ და ვგრძნობ მის სიტყვებს ჩემს ყურთან.

გამოცვლას ვიწყებ უფრო სწორად ისევ ჩემსუნიანი ანუ ჩემთვის უსუნო ტანსაცმლის ჩაცმას.

-         ჩაი არ დაგილევია.

-         ბოლომდე არასდროს ვსვამ, ყოველთვის ვტოვებ.

უკვე შემოსასვლელ კართან ვარ, არ ვიცი, როგორ უნდა დავემშვიდობო ადამიანს, რომლის  გამოც ჯერ კიდევ ერთი საათის წინ  გულისცემა მიჩქარდებოდა, ბოლო ერთი საათის განმავლობაში კი – გულისრევა მეძალება. ტუჩებში მკოცნის და კარს მიღებს. ვტრიალდები და უხერხულად ვუღიმი.

-         ძალიან კარგი ადამიანი ხარ, ნაზმგრძნობიარევ.

„წადი, შენი..“

New message to Beqa “Gamovedi”.

Beqa: “Rogori iyo? Simartle mitxari”!

Victim: “Prezervativi gaxeuli iyo. Abebi dalie, yoveli shemtxvevistvis”.

New Message to Beqa “Magari yleoba iyo, shechema”

Beqa: “ Xo geubnebodi, shechema”.

„ავერსი თუ PSP? ესეც შენი კვარიათიდან შემორჩენილი ფული, იდიოტო“.

გამარჯობა, მე ნათი ვარ, თქვენ პიდარასტები და ბოზები ხართ და მე ფეხებზე მკიდიხართ.

ფეხები

პ.ს.  შენ  ბოზი ან პიდარასტი ხარ და ამ პოსტის წაკითხვის შემდეგ, შენ მე “ორიგინალური”  და განსხვავებულობის მანიით შეპყრობილი გგონივარ. მე კიდე ფეხებზე მკიდიხარ. უბრალოდ ნუღარ მესალმები.

ე.წ. ნაკლეინკა

• ტანსაცმლით გძინავს თუ მის გარეშე?–  უფრო ტანსაცმლით.
• შავი თუ ლურჯი კალამი?– შავი, მაგრამ რატომღაც ყოველთვის ლურჯი მაქვს.
• მოგწონს მოგზაურობა?– არ მიფიქრია.
• მოგწონს ვინმე?– ნწ. მიყვარს.
• იცის?– რა თქმა უნდა.
• ფიქრობ, რომ მიმზიდველი ხარ?–  კი.
• გინდა დაქორწინდე?– ისე,რა.
• ვისზე?– ჰორავი.
• კარგი სტუდენტი ხარ?– 51 ქულა ftw.
• ახლა ბედნიერი ხარ?–  ნწ. მეფსია.

• მოგიტყუებია როდესმე? ან მოუტყუებიხარ ვინმეს?– უდავოდ.
• დაბადების ადგილი– თბილისი.
• შობა თუ ჰელოვინი?– არც ერთი.
• ფერადი თუ შავ–თეთრი ფოტო?– წითელი.
• შორ მანძილზე ურთიერთობები ძლებს?-  ორი კენჭი ხრეშია?
• ასტროლოგიის გჯერა?– ისე,რა.
• გჯერა ერთი ნახვით სიყვარულის?– ისე,რა.
• სვამ?– კი.
• ხალხს ამხიარულებ?– კი.
• ფიქრობ რომ ოცნებები ხდება?– ორი ხე ტყეა?
• საყვარელი გამოგონილი პერსონაჟი– კუზя.
• მოგიპარავს ოდესმე რამე?– კონკრეტული არაფერი მახსენდება,მაგრამ დარწმუნებული ვარ, რომ კი.
• როგორი ამინდია ახლა?– ცხელა. ღამეა თითქმის, მაგრამ ჯერ არავის სძინავს თითქმის.
• ბოლოს როდის შეიჭერი თმები?–   სოციოლოგიის გამოცდის წინა დღეს. 1  ივნისს ანუ.
• ბოლოს ვის ელაპარაკე ტელეფონზე?– დედაჩემს.
• როდის იბანავე ბოლოს?– დილით.
• წყნარი თუ მშვიდი მუსიკა?– ორი გოჭი ღორია?
• Mcdonalds  თუ Burger King?– ბურგერ კინგში არ ვარ ნამყოფი.
• ღამე თუ დღე?– ღამე.
• ბალიშების რაოდენობა?– ერთი დიდი, ერთი პატარა და ბევრი სათამაშო, ბალიშების დაკარვის შემთხვევაში, თავქვეშ ამოსადებად.
• პიანინო თუ გიტარა?–  პიანინო.
• მომავალი სამსახური– დუხტატარამდარამდაშ?
• ახლანდელი სამსახური– :თესლი ფრაზები აღარ მახსენდება:
• ახლანდელი სიყვარული– მერე ჩუმად გეტყვი, კლასში რომ არ გაბაზრდეს.
• ახლანდელი იმედგაცრუება– ადგომა მეზარება.
• ახლანდელი გაბრაზება– ძალიან ბევრი ვჭამე.
• ბოლო რაღაც რაც ჭამე– ატამი.
• ბოლო რაღაც რაც შეიძინე– ჩიფსი.
• რა გესმის ახლა?–  
• გაქვს გეგმები weekend–ისთვის?– ისე,რა.
• რა ქენი დღეს?– ანასთან ვიყავი.
• გაიხედე უკან, რა არის?– ფანჯარა, ფარდები, მწერები, რომლებიც შემოფრენას ცდილობენ.
• მინდა?– ავდგე და მოვფსა ბლინ.
• ვისურვებდი– თბილისიდან გასვლას.
• მაინტერესებს– მართლა დამემართება თუ არა რაიმე შარდის ბუშტზე, ამდენი სიზარმაცისგან.
• ახლა მაცვია– თეთრი წითელგულებიანი ძალიან საყვარელი ტრუსიკი, შორტებად გადაჭრილი ძველი ჯინსი და პიჟამოს ზედა.

ნოემბრიდან ვოცნებობ ქედბერიზე. ზოგჯერ საოცრად სასოწარკვეთილი შევდივარ მაღაზიაში და ჩამქრალი თვალებით ვკითხულობ, იქნებ დაბრუნდა ქედბერი ქართულ ბაზარზე, მაგრამ ამაოდ. იმაზეც კი ვერ ვიპოვე პასუხი, რა მოხდა სინამდვილეში და რატომ ვეღარ ვჭამ იმ შოკოლადს, რომელიც მიყვარს და ვჭამ უბრალოდ იმას, რომლის იქითაც გზა არ მაქვს.

ვინ აღარ დამპირებია საიდანმე შოკოლადის ჩამოტანას. ვის აღარ დაუდია ფიცი, ლონდონიდან კაცს ვაფრენ ქედბერიანსო, მაგრამ ჰოი, რომ ორგემაგეა ცხოვრება: “სადაც პირიმზეს ახარებს, იქვე მთხრელია ზვავისა”. “რას გვზაბრუნებს, რა ზნე სჭირსა” ვერავინ გავუგეთ.

მაგრამ ერთხელ ჩემთვისაც გაახარა ცხოვრებამ პირიმზე, გამითენა დღე, ამომიყვანა მზე, მეგობრის მამა ლონდონში აფრინა, იქ ქედბერი აყიდინა,  აქ ჩამოატანინა და ჩემთან მეგობარს მოატანინა ის, რაზეც ცხრა თვეა ვოცნებობ (ცხრა, როგორც ყოველთვის, სიმბოლურია) და აგერ მე ქედბერი მაქვს, ცხოვრება კი, სადღაც ზვავს თხრის.

<9

ასეთი ქედბერი არასდროს მიჭამია. ასეთი თბილისში არასდროს ყოფილა. ჩვენთან უბრალოდ მთელ-მთელ ნუშებიანი და ან რძიანი ანდაც მწარე იყო. ეს კიდევ სამოთხეა. ჯერ შეხედეთ როგორი არაამქვეყნიურად ლამაზი შესაფუთია და რამდენად ბევრი და სხვადასხვანაირი შოკოლადია ამ შესაფუთში.

Cadbury is my world

როგორც მე ჩემი ოცნება ავიხდინე, ისე აგხდენოთ თქვენ ოცნებები, ისე მქონოდეს ცხოვრებაში იმდენი შოკოლადი, რამდენიც ახლა მაქვს და ისეთი გემრიელი, როგორიც ახლაა.

ქააააღალდები ^^

დილის ყავისთვის განკუთვნილი შოკოლადი უკვე შეჭმულია და მე საოცრად ბედნიერი ვარ, რომ ეს ყველაფერი ჩემს ცხოვრებაში ხდება.

<9

Please, save this planet for me.

• მაღლივის პირდაპირ რომ “ბიოლოგების კორპუსია” მანდ შესული ეგრევე მესამე სართულზე ჩნდები. აი, ჩამოდიხარ 27 ნომერი მარშრუტკიდან  გადაქანცული, გადათანგული, გადაგუდული,  შედიხარ შენობაში და ბრახ და მესამე სართულზე ხარ. (არადა, ღმერთმანი, არც ისე ცოდვილი ხარ იმისათვის, რომ ასეთ სასჯელს იმსახურებდე!)
• შენ გარშემო დადიან ამაყი ადამიანები, რომლებიც ამაყობენ პირველ (და, რაღა თქმა უნდა, უკანასკნელ) უნივერსიტეტში სწავლით და მათ მდედრ (ან არც ისე) ნაწილს ჩანთაზე ამოქარგული გაქვს “თსუ”.

• ლექციაზე გესმის ვიღაც გოგონასგან  წინადადება, როგორიცაა:  ”იცით, კიდევ რა იწვევს ჰომოსექსუალების არსებობას?! აი, მმ.. ქალები და კაცები რომ ჩასახვის საწინააღმდეგო აბებს სვამენ მერე ჰომოსექსუალი შვილები უჩნდებათ”. (ჰდ-ში თუ დალევენ ბონუსად შიდსიანი შვილები ეყოლებათ, რომელთაც შეეძლებათ მეგობრობით გადასდონ სხვა ბავშვებს ვენერიული დაავადებები)
• ლექტორი წყვეტს, რომ საბოლოო გამოცდაზე ბ1-ის ნაცვლად ბ2-ის ტესტი გვაწერინოს, რაც მომავალში დიპლომის აღებაში წაგვეხმარება. (ვგიჟდები, ქალი რომ წინდახედულია და დღევანდელი “შეტენილი” საგანი ურჩევნია ხვალინდელ გამოცდას)
• მობილობით გადმოსვლის შემდეგ ვერ ირჩევ საგნებს იმიტომ, რომ ვიღაცას დაავიწყდა სადღაც შენი სახელის გასწვრივ “ხელოვნებათმცოდნეობა” შეეცვალა “ფსიქოლოგიით”.
• საბოლოო გამოცდაზე ტესტების ნაცვლად უნდა დაწერო თემები, რასაც ძალიან მარტივად ხსნის ლექტორი:  ”ამ საგანს მაინც ბევრი ჟურნალისტები გადიხართ, რომელთაც წერა ძალიან გამოადგებათ” (და ჩვენ ფსიქოლოგები აი, ასეთი კეთილები ვართ, რომ ჟურნალისტებს წერაში ვავარჯიშებთ”)
• ლექტორს რომ მეილს სწერ, რომელშიც უბრალოდ სახელით მიმართავ (უბრალოდ ქალური სოლიდარობიდან გამომდინარე ფიქრობ, რომ “ქალბატონო” ჯერ კიდევ ნაადრევია მისთვის) და მოგდის პასუხი: “პირველ რიგში, თუ ქათულად წერთ  უნდა მომმართოდ ”ქალბატონო ბლაბლა”. (აბა,რა. გამარჯობად, როგორ ხარდ, გავაკეთოდ, კარგათ, ცუდათ, დებილურათ, არაქართულათ!)
• ერთ აუდიტორიაში ერთდროულად რამდენიმე ძალიან ნაზი მამრი რომაა და, მიუხედავად იმისა, რომ არაფერია შენში ჰომოფობური, მაინც ძალიან ღიზიანდები, როცა ეს მამრები  კეკლუცურად გადმოგყურებენ ზევიდან მზერით: “მე დღეს შენზე უკეთ გამოვიყურები, გოგო”! (სამაგიეროდ მე უფრო ნაზი კანი მაქვს და უფრო ნაკლები დრო და ენერგია მეხარჯება ეპილაციაზე, ბიჭო!)