ამ თემას ბავშვობიდან ვერ ვიტანდი. ჯერ ერთი იმიტომ, რომ ისეთი არაფერი ხდებოდა, რაც ან მასწავლებლისთვის ან კლასელებისთვის მექნებოდა მოსაყოლი, მეორეც ერთი ასეთ თემებს როცა მაწერინებდნენ არ მიყვარდა თემების წერა იმიტომ, რომ ქართული და რუსული არეული მქონდა ერთმანეთში და საბოლოო ჯამში საზიზღარი, თითიდანგამოწოვილი თემა გამომდიოდა, რომელსაც მაინც ითხოვდნენ სკოლაში, რომელიც მაინც არავის მოსწონდა და რომლის დაწერა მაინც მევალებოდა. ზაფხულის დასრულებასაც ვერ ვიტანდი, გარდა იმისა, რომ სკოლა იწყებოდა, ამ თემის წერაც მომიწევდა.
ახლა არ მეზიზღება ეს თემა, მაგრამ ბლოგზე საწერად მაინც მიწევს ჩემი ზაფხულის “გამოხშირვა” და რაც არც ისე პირადულია, იმის საჯაროდ(ან არც ისე საჯაროდ) გამოტანა.
მოკლედ, 92 დღე? არა, ბევრად ცოტა იმიტომ, რომ ლექციები ივნისის შუა რიცხვებში დამიმთავრდა, გამოცდები და გამოცდების გადაბარებები – ივლისის შუა რიცხვებში.
უკანასკნელი ნააზრევი