2007 წელია, 25 ნოემბერი (24-ში მანქის დაბადების დღე იყო, ღამე გაათენეს ან აქა-იქ ეძინათ), ვზივარ სავარძელში, სახლში უკვე სამნი ვართ: მანქი, რომელიც სახლს ალაგებს და ბიჩოკებს მალავს, ლიანა, რომელიც ცოტახანში სხვა მეგობრის დაბადების დღეზე უნდა წავიდეს და მე, რომელიც ვარ,რა. მახსენდება, რომ ლიანამ ვიღაცას წიგნი უყიდა საჩუქრად და იმ წიგნის თვალიერებას ვიწყებ.
კარგი ბიჭი ჩანს.. აი, ეს შორტები რომ არ ეცვას.. გადავშლი, მაგრამ ლიანა მაინც მალე მიდის, ვერაფერს მოვასწრებ.
“მოქმედება I
მგონი მერხევა”
გინდათ, გაიგოთ, რას გიმალავთ? რა საიდუმლო მაქვს ასეთი მიჩქმალული? რა ძალიან მნიშვნელოვანი რაღაც არ იცით ჩემს შესახებ მაშინ, როდესაც მესალმებით და მიღიმით, როდესაც ჩემთან ერთად ყავას სვამთ, როდესაც ჩემთან ურთიერთობთ?
ბევრი ფიქრი დამჭირდა ამ გადაწყვეტილების მისაღებად. ერთ-ერთ მეგობართან კონსულტაციაც კი გავიარე ამ პოსტის ავ-კარგიანობაზე, იმაზე თუ როგორ მიმიღებდა საზოგადოება ამ ყველაფრის გამხელის შემდეგ და ბოლოს მივედი დასკვნამდე, რომ სიმართლის გამხელა აუცილებელია, როდესაც იგი გაწუხებს. მოკლედ:
უკანასკნელი ნააზრევი