რა მომაქვს 2012-ში?

რა ხდებოდა 2011-ში?

ვიპოვე ძალა, გამეწყვიტა 2009 წლიდან  გადმოყოლილი ურთიერთობა და ძალიან, ძალიან შემზიზღებოდა ჩემი ექსი.

სლიფი

ვიპოვე კნუტი, რომელიც მოვიშინაურე, მაგრამ ძალიან ცოტა ხნით იმიტომ, რომ ნაწლავების გადახლართვა დაემართა და ხელში ჩამაკვდა. პრინციპში ეს ფაქტი 2011-ში ვერ დარჩება იმიტომ, რომ თავს ვიდანაშაულებ და ვერასოდეს დავივიწყებ მომაკვდავ ოცნებას.

გავსინჯე ბელგიური შოკოლადი და გავსინჯე ლონდონიდან ჩამოტანილი ქედბერი, რომელსაც საქართველოში ვეღარ ვპოულობ.

ვუყურე ძალიან კარგ სერიალებს, მაგ.: six feet under, how i met your mother..

ვეცადე კარგი მეგობრობა ყოფილიყო კარგი ურთიერთობის საწინდარი, მაგრამ არ გამოვიდა.

ჩემი ზაფხულის არდადეგები

ამ თემას ბავშვობიდან ვერ ვიტანდი. ჯერ ერთი იმიტომ, რომ ისეთი არაფერი ხდებოდა, რაც ან მასწავლებლისთვის ან კლასელებისთვის მექნებოდა მოსაყოლი, მეორეც ერთი ასეთ თემებს როცა მაწერინებდნენ არ მიყვარდა თემების წერა იმიტომ, რომ ქართული და რუსული არეული მქონდა ერთმანეთში და საბოლოო ჯამში საზიზღარი, თითიდანგამოწოვილი თემა გამომდიოდა, რომელსაც მაინც ითხოვდნენ სკოლაში, რომელიც მაინც არავის მოსწონდა და რომლის დაწერა მაინც მევალებოდა. ზაფხულის დასრულებასაც ვერ ვიტანდი, გარდა იმისა, რომ სკოლა იწყებოდა, ამ თემის წერაც მომიწევდა.

ახლა არ მეზიზღება ეს თემა, მაგრამ ბლოგზე საწერად მაინც მიწევს ჩემი ზაფხულის “გამოხშირვა” და რაც არც ისე პირადულია, იმის საჯაროდ(ან არც ისე საჯაროდ) გამოტანა.

მოკლედ, 92 დღე? არა, ბევრად ცოტა იმიტომ, რომ ლექციები ივნისის შუა რიცხვებში დამიმთავრდა, გამოცდები და გამოცდების გადაბარებები – ივლისის შუა რიცხვებში.